'O Ravanuottolo

Tutt' 'e mmatine da Santa Teresa,
scenneva n'omme, nu scartellatiello,
miezu cecato dint' a nu mantiello.
 
Brutto, peluso e ccu' nu poco 'e affanno,
scenneva p'arrivā fin' a Tuleto;
nun arrivava manco a qquarant'anne
e gghieve 'nciampecanno 'ncopp' ' e pprete.
 
" 'O ravanuottolo!" Diceva 'a gente
e aretoareto 'e cchiorme 'e guagliuncielle;
ma po'm'a natura 'nfama, stranamente,
ll'aveva dato ll'anema 'e n'auciello.
 
Se sente d' 'e gginestre ancora addore
e 'int' 'o silenzio, 'a notte, chianu-chiano,
se sente ancora ll'eco 'e nu pastore
ca va cantanno e vvene da luntano.
 
E ccanta sulitario ammore eterno,
ll'ammore ca nisciuno maje nce ha dato...
Cu' 'a penna mmana era nu Pateterno
e d' 'e suspire suoie se sente 'o sciato